ruth ve sen

Ankara’da yalnızım ve seni düşünüyorum. Neden altı yıldır senden başka kimseyi düşleyemediğimi, senden başkasını şiirlerime konu edemediğimi düşünüyorum; bir sonuca varamıyorum. Bu sonuca varamama eylemini sevgi olarak tanımlıyorum en nihayetinde. Hep sen oldun yüreğimde, hep yüzünü aklıma getirdiğimde yazıldı şiirler. En korkuncuysa, asla okumayacak birine, sana yazmamdı onca mektubu ve şiiri. Senelerdir neden seni sevdiğimi kendime sorup duruyordum. Bugün anladım, sevmek için bir kıstas olmadığından seviliyorsun bu kadar. Misal, Martin niçin Ruth’u seviyordu? Ruth onun yazılarını anlayabildiği için mi? Ruth onu olduğu gibi sevdiği için mi? Hayır. Tam tersi, Ruth belki de hayatta Martin’i anlayabilecek, onu koşulsuz sevebilecek en son insandı. Ama Martin - dünyada kendimle en çok özdeşleştirdiğim insan- her şeye rağmen Ruth’u seviyordu. Ben de her şeye rağmen seni seviyorum.

14.02.2018

Evrim