Ya hiç gerçek olmadıysan?
Hallstatt’da bu mevsim pek tatlı geçer. Adımı paylaşmam kimselerle. Biten parfüm şişelerini saklarım yıllardır, portrelerin üzerini hep örterim. İnci kolyeyi de yalnızken takarım, çünkü bana hep çocukluğumu anımsatır. Elim hep kalbimde.
Ben aslında hiç büyümedim. Kimsenin gözünün içine bakmadım. Bir kasabaya taşındık, ve o gün kaybettim yüzümü. Perdelerin değdiği parkeye her gün bir çizik attım. Kim anlardı konuştuğum dili? Ayakkabılarıma bakarak ve kendimle konuşarak yürüdüm okuldan eve. Kim açardı kapısını? Çantamda bir dünya dolusu kitap vardı, öğleyin yaramazlık yaparken düşmüş ve sağ bileğimi burkmuştum, yanaklarım pespembeydi. Kim eşlik ederdi yükselen koroya? Büyüdüm ben bir bakıma. Büyüdüm tanrıyla, umutla, maviyle. Sıcaktı dizeler, çoğalırdı kalabalık akşamlarda. Küçüktü evimiz. Kendime ait bir odam yoktu, hayalini kurardım büyük mutlulukların; düşümde belirirdin her perşembe. Büyüdüm ben seninle, seni gördüğüm pazar günü ayine geç kaldığımı kimseler bilmezken. Hep bir ağızdan “Hallelujah!”, şükrederdim. İtiraflarınla saklı resimlerime hiç bakasım gelmezdi, yüzümdeki kırışıklıklar çoğalırdı, aynı kaldın oysa sen. Başkaları bende hiçbir şey görmezken sen her şeyi görürsün. Korkunç düşüncesiz olurum, tanrının lütfettikleri yüzünden acı da çektiririm; sen anlarsın. Yollar benden uzağa olunca hasret hakikat olur, terk etmez kaygın seni. Şimdilerde tüm ev bana ait: mobilyalar beyaz, kapılarsa kilitli. Beni duyan olmaz, silinirim kapandığım bu ücra köşede hafızalardan. Gökte parlayan ay senin haberini getirir, işittiklerim kanadımı kırar. Unutma arkadaşım, yatağımın altında sakladığım mektupların birinde saçlarımı niçin iki ayda bir kızıla boyadığım yazar. İlk hangi mayısta ağladığım bir sır olmaktan çıkar. Ben bu zehri her seferinde bile bile içerim.
Yıkımların altında kalan boyaları saklarım yıllardır, yansıdığın duvarların üzerini hep örterim. İnci kolyeyi de yalnızken takarım, çünkü bana hep ölümümü anımsatır. Elim hep kalbinde. Hallstatt’da bu mevsim pek tatlı geçer. Adını paylaşmazsın kimselerle.
Ya hiç gerçek olmadıysan?
Evrim