Sevgili okurlarım,
Kalemi elime aldıktan sonra bir zamanlar benim olan hikâyeler artık siz okurlarıma ait oluyor. Ben okunmak için değil yaşamak için yazıyorum, zaruri bir ihtiyaç benim için yazmak. Ancak yazılarım okundukça apayrı anlamlar kazanıyor. Her biriniz ayrı pencerelerden alıyorsunuz yazılarımdaki güneşi. Her biriniz ayrı itiraflarda bulunuyorsunuz yazı başlıklarıma. Bana gelen mesajlara baktığımda yazımdan çıkardığınız farklı anlamlara şaşırıyor ve mutluluk duyuyorum bundan. İşte edebiyat bu yüzden değerli.
Benim hikâyelerimin yalnız başlangıcını ve sonunu değil, tümünü değiştiriyorsunuz kendi zihninizde. Bana eşlik ediyorsunuz çıktığım yolculukta. Rotadan çıkıp kayboluşumu da görüyorsunuz, kendime rağmen kendimi buluşumu da... Karanlık tünellerimde de yanımdasınız, yalın ayak dolaştığım ve dağları izlediğim köylerde de. Gerçek arkadaşlarım sizsiniz aslında, çünkü sözcükler aracılığıyla ruhuma yaklaşıyorsunuz. Hiçbirimiz bilmiyoruz hangi hikâyelerin birebir yaşandığını, hiçbirimiz emin değiliz duygularımın sahiciliğinden. Birlikte beni keşfetmeye çalışıyoruz, bu hiç sonu gelmeyecek bir süreç. Umuyorum ki sizin de okudukça yaşadıklarınızı içtenlikle hatırladığınız veya yaşamadıklarınıza kalbinizle yaklaştığınız bir yerdir burası. Ve umuyorum ki kendinizi anlama sürecinize biraz da olsa katkı sunuyorumdur, ya da sizi kendinizle buluşturamıyorumdur. Bu ikinci dediğimin gerçekleşmesi daha çok hoşuma gider, insan kendisiyle buluşamadığı noktada hayatı sorgulamaya başlar çünkü.
Okumak için doğdum, şimdi de yazmak için ölmüyorum.
Sözcüklerimin sihrine, ruhumun gölgelerine ilginiz için teşekkür ederim.
Sevgiler,
E.