Kaçıyor üstü çıplak delikanlı, sırtından vuruluyor. Bir yudum su içemeden gözlerini kapıyor baharın ilk gününe. "Ben bu kurşun sesini nerede olsa tanırım."
Sanmayın ki unuturum.
Ürkmüyor hazirandan delikanlı, bu gördükleri insan iskeletleri. Kavgasını not düştüğü günlüğü otuz sekiz günün sonunda noktalanıyor. "Vurmayın, öldüm!"
Vadiye düşen gölgeye ismiyle seslenirim.
Sokakta yüzükoyun yatıyor delikanlı, asfalt ölüm kızıllığına boyanıyor. İsyan ateşi sıçrıyor koca binalarında oturan katillere. "Nefes alamıyorum!"
Ağlamadığım geceler körüm.
Evrim