Üzerimde, duyguların sekiz yılın
ardından yok olduğu gerçeği; elimde, eskiye dair her şeyi aktardığım defterim,
cebimde hala bir nedene gereksinim duymadan sakladığım bir kağıt; yanımda,
geçen yıllara rağmen değişmeyen tek insan… Bir yere gidiyoruz. O an bilmek
istediğim son şey gideceğimiz yer. Gidiyoruz işte. Bu hep böyle süregeldi, biz
bir yolculuğa çıkardık ve önemli olan nereye gittiğimiz değildi. Belki de bunun
nedeni yolculukta sadece bir yere varmayışımızdı, biz pek çok yere varıyorduk
ne zaman trene atlasak. Aynı gün içerisinde hem mutluluğa, hem ağır bir
üzüntüye ama her yolun sonunda mutlaka umuda varıyorduk onunla; beni
heyecanlandıran şey de bu umuda varma serüvenimizdi. Ne yaşanırsa yaşansın, ne
tür engellerle karşılaşırsak karşılaşalım tüm bu sıkıntıların biteceği ümidiydi
bizim duygularımızı değerli kılan. Yüreklerimizi yoran günlerde, limana gidip
gizlice ağlarken bile gözyaşlarımızı dindiren yegane şeydi umut. Başa
çıkamayacağımız konusunda inandırıldığımız, yahut inancımızı kendimiz
kaybettiğimiz günlerde dahi bir tek gülümseme bizi cesaretlendirmeye yeterdi.
Ve o cesaretlendiğinde bir çocuk gibiydi, ne de güzeldi.
Hatırlıyorum, sekiz yıl önce ilk
kez birlikte mutsuz olduğumuz zaman evdeki pencere kenarına koşmuştuk. İki genç
insan… O, dışarıyı seyrederken ben durumu nasıl yöneteceğime dair tek bir fikre
sahip olmayan acemi bir sevgiliydim. Yaptığım tek şey, “Aşacağız.” demek
olmuştu. Dediğim şeye en çok inandığım ansa, onun gözlerini bana çevirdiği
andı. Onun dediğim şeye inandığı o büyülü an, beni de inandırmaya yetmişti.
Sekiz yıl önce bir eylül gününde önünde kurulup hayaller kurduğumuz, üzüntümüzü
büyük bir hedefe dönüştürdüğümüz, birbirimizi yeni yeni sevmeye başladığımız o
günden beri pencere bizim sevgimizin bir sembolü, umudumuzun ilk filizi oldu.
Bizim için dünyanın en güzel yeri, kendimizi en mutlu hissettiğimiz yer, o
pencere önü oldu. Öyle ki Cahit Sıtkı Tarancı’nın Yağmur Yağıyordu adlı şiirini
ilk keşfettiğimizde bu yüzden pek sevinmiştik. “Penceremiz olabilirdi(!)”
diyordu şair, bizim vardı. Beni en çok üzen şey de buydu işte. Penceremizin
önünü terk etmiştik. Hayatımızın geri kalanı boyunca ne zaman birbirimizden
uzaklaşsak, bu pencerenin önünde bir araya geleceğimize dair söz vermiştik
birbirimize. Ancak geçen her yıl pencereye olan bağımızı azaltmıştı, oysa
pencere bizim sevgimiz demekti. Pencere; dünyadaki herkese inat kenetlendiğimiz
bir yerdi, saf duygularımızdı; geçmişimiz ve geleceğimizdi. Her geçen yıl daha
da az uğradık bu pencere önüne. Ve şu an, sekiz yılın ardından bizi bu pencerenin
dahi kurtaramayacağı, pencerenin dahi içimizdeki sevgiyi tekrar ortaya
çıkaramayacağı bir konumdaydık.
Son kez çıkılan bir yolculuk
olduğunu, birbirimize bu konuda tek bir kelime etmeden anlıyoruz. Ona
bakarken, keşke onu özlediğim kadar sevebilsem diye geçiriyorum içimden. İlk
defa bir yolculuktayken düşüncelerim keşke kelimesinde kilitleniyor, o ne düşünüyor
bilmiyorum. Bir anlığına, sadece bir anlığına o tanıştığımız ilk güne geri
dönmek istiyorum. Bir şeyleri farklı yaşar mıyız şu an o güne dönsek? Şu an
dönsek, daha mı cesur oluruz konu bir sevgiye sahip çıkmak olduğunda; yoksa
daha da mı silikleşir her bir davranışımız bu zaman diliminde? O benim kadar
çaba göstermeye karar verir mi bu sefer? Peki ya pencere? Daha sık uğrar mıyız
oraya? Daha sık çıkar mıyız şu yolculuklara? Huzursuzum. Onun yanında
huzursuzum ve bu beni ürkütüyor. Acaba, ona karşı hiçbir şey hissetmediğim için
mi; yoksa bu beraber çıktığımız son yolculuk olduğu için mi? Eskiden olsa bu
korkumu onunla paylaşacak kadar dürüstken o an sadece elimdeki defterde
gezdiriyorum gözlerimi. Daha sonra ona uzatıyorum. Gariptir, ilk kez çekiniyorum.
“Her ne yazdıysan okumayacağım bu
kez.” diyor tren kadar soğuk, geçmişimiz kadar yorgun, yüreklerimiz kadar
yabancı bir ses tonuyla.
Defteri geri çekerken, “Hiçbir
zaman okumadın. Ne yazdığımı, ne hissettiğimi, kendimle ve dünyayla nasıl bir
savaş içerisinde olduğumu hiçbir zaman okumadın. Seni bu savaşa dahil etmek
için attığım adımları, sana ulaşamayacağını bildiğim için yok ettiğim o
köprüleri; sevgimi hiçbir zaman okumadın.” diyorum tren kadar soğuk, geçmişimiz
kadar iniş çıkışlı, yüreklerimiz kadar ağlamaklı bir ses tonuyla.
Evrim