Duyduğum bu kelime karşısında hızla arkamı döndüğümde çeneme gelen saç telimi geriye attım, beni arkaya döndüren adımın söylenmesi değil, onun dudaklarından çıkmasıydı.
Karanlıktı ama ben onu seçebiliyordum. Belki de bana aynı anda aydınlığı ve karanlığı yaşatabilen tek insan olmasından kaynaklanıyordu. Hafif nefes alışını, vücudundan gelen o kendine özgü kokusunu hissetmem az kalsın yüzümde tebessüme neden olacaktı. Onunla bu karanlıkta çarpışmamak niyetiyle gösterdiğim çabadan ötürü yerimden kımıldamıyor ve sessiz hareketlerine kulak kesiliyordum. Bir daha asla karşılaşmak istememe ve daha önce bu sahneyi defalarca kurgulamış olmama rağmen, planlardaki gibi çekip gitmek yerine orada kalıyordum. Bir şey söylemeyip kımıldamasam da orada olmam ona içten içte nasıl yalvardığımı ortaya seriyordu. Akın akın bekliyor gibiydim orada kalmam için bir şeyler yapmasını, varlığının yeterli bir neden olduğunu kendime itiraf edemeyerek. Neden lafının devamını getirmemişti? Bir yıldır duymadığım o sesini duymak bu halime en büyük derman olacaktı.
"Buradasın biliyorum ve beni hala seviyorsun."
O an surat ifademi görmediğini bildiğim halde istemsizce çattım kaşlarımı. Nasıl oluyordu da doğruyu biliyordu? Ayak seslerini yakında hissetmeye başladığım anda tıpkı aslandan kaçan bir geyik gibi hangi yöne gideceğimi bilmeden yana ilerledim ve iki el beni tuttu, o andan itibaren vücudumun her bir noktası karıncalandı. Artık hiç konuşamazdım bundan böyle, bütün kelimelerimi mühürleyecek derecede etki bırakan bu adam karşısında aciz durumuna düşüyordum, ellerinden kurtulup koşarak uzaklaşmalıydım oradan. Ama aklıma nüfuz eden tek gerçek hayatımda hiç böylesine değişik hisler yaşamadığımdı. Hatta yüzsüz gibi o sıcak ellerinin beni sarmasını,kollamasını istiyordum. Hafifçe güldüğünü hissettim. Ve sonrasında ise bende kurşun etkisi yaratan sözlerini.
"Beklediğin an geldi Margise, gururunu yoksayamaz mısın artık? Bana yazdığın her mektupta aşık olduğunu ve bir o kadar da nefret ettiğini söylüyordun. Şimdi ise o hep betimlediğin kahverengi gözlerimi bile görmemişken bir suskunluk almış seni."
Mektuplar, ona 365 gün yazdığım ve asla cevap alamadığım, her geçen gün umudumu kaybettiren ve hayatla bağlarımı koparan mektuplar. Ona sayfalarda aşık olduğumu anlattığım ve yazarken içimde hep onun da bir gün beni sevebileceği umudunu biriktirdiğim mektuplar. Sesim, cılız ve çekingen bedenimden nasıl çıkacak bilmiyordum ama bir şeyler söyleme sırası bendeydi.
"Eğer o mektupları dikkatle okusaydın her şeyin senin kahverengi gözünden ibaret olmadığını anlardın." Dedim nefes nefese. Asıl demek istediğim bu bile değildi. Ama bir türlü duygularımı kelimelere dökemiyordum, hislerim kaleme alınamayacak kadar güçlü ve büyülüydü artık. Ve büyüsü imkansız olmasında gizliydi, öyle ki eskiden aşkımı ilan ettiğim zamanlardan daha çok seviyordum onu. Bunu onun karşısında sesimi yitireceğimi sandığım zaman idrak edebilmiştim.
Bana karşı bir adım daha attı.
"İlk mektubunda bir şey yazmıştın Margise, ikimizin de çok sevdiği çaydan bahsetmiş ve şöyle demiştin: 'Çayı demlediğin gün bana cevap yaz, sana geleceğim, yalnız sana' "
Burukça gülümsedim, yazdığım her mektubun her harfi beynime kazınmışken unutmak ne mümkündü. Tuhaf olansa, acı vermesine rağmen hep hatırlamak isteyişimdi. Ben düşüncelere dalmışken beni birden kolumdan çekti ve sürüklediği yer aydınlıktı.
Her şeyin büyüsü bozuldu. Birbirimizi net görmemizle birlikte az önceki duygu değişimlerinden eser kalmadığını anladım. Karşımda duran adam, beni sevmemişti, ve ben onu her şeyden çok sevmiştim. İki kahverengi göz buluştuğunda, film kopmuştu, ikimiz de gözlerimizi utanç bir duyguyla birbirimizden kaçırırken onun, bir yıldır hayalini kurduğum Tityre'den çok daha farklı biri olduğunu gördüm. Sanki uğruna şiirler yazdığım adam bu değildi, yabancıydı her şeyi bana. Kahverengi gözleri bile sıradan geliyordu, sıcaklığı veremiyordu. Bu, sevdiğim adam değildi. Sevdiğim adam ya yoktu ya da mektupların arasında ölüvermişti.
Güldüm, bir yıl sonra ilk defa içimden geçerek.
"Ben seni hep başkasıyla karıştırmışım,"
Devam ettim,
"Çayın altını kapat, gelmeyeceğim."
Evrim