22

Heykellerde gizlenen yirmi iki sır var.

Rumi'nin şiirlerine açılan gemiye binmek için karanlıkta gün ışığını yaşamak zorundayım. Ağlardım, Tanrı'dan beni güneş olarak yaratmasını isterken. Cesareti yitirdiğimi düşünürdüm, kanatlarımın alevler içinde kaldığı kabustan uyanamazken. Yazardım, sevgiyi anlamaya çalışan bir kız çocuğunun masum elleriyle kalp gözümü açarken.

Dünyamın hapishanesinden, zihnimden, sıyrılmakta ve varlığıma sığınmaktayım.

Geçmişte gördüğüm, keşfettiğim, biriktirdiğim her ne varsa unutayım; viraneler değil benim evim. Eğilip yeri öpeyim. Sükûneti bulma gayesiyle ruhumu bekleyeyim, sevgi içeri girsin. Haritaları pencere kenarında unutayım, bavulumda yalnızca Şems'in gözleri yer alsın. Bilinmeyene yol alayım, tapınakların bodrum katında güller açsın.

Sırlara ulaşan ben olacağım.

Evrim