İlk kadehimde seni düşünüyorum: denizi, gökyüzünü ve ayı; güzel olan ve seni anımsatan her şeyi düşünüyorum. Dinliyorum: Erdoğan Emir'i, Nurettin Rençber'i; bana hissettirdiğin kadar gerçek olan duygularla beni buluşturan türküleri dinliyorum. Okuyorum: Ahmed Arif'i, Ümit Yaşar'ı; her dizesinin senin için yazılabilir olduğunu düşündüğüm şiirleri okuyorum.
İkinci kadehimde seni düşünüyorum: gülüşünü, birkaç kez benimkilerle buluşan gözlerini, bana hiç edinmediğim bir dostun sıcaklığını yaşatmanı; yahut beni mutlu eden o küçük detayları düşünüyorum. Özlüyorum; derinleşemeyen ancak yine de çok şey ifade eden sohbetlerimizi, ara sıra adım geçtiğinde yüzünde oluşan ilgi dolu ifadeyi, her gün sana dair biriktirdiğim umutlarımı; günümü aydınlatan birkaç anıyı özlüyorum.
Üçüncü kadehimde yine seni düşünüyorum. Ancak biraz daha içersem seni yanımda hissedeceğime emin olduğumdan yüzümde belli belirsiz bir tebessüm beliriyor. Sadece seviyorum. Her şeye rağmen, bana hissettirdiğin her duygu için seni seviyorum.
Ağlıyorum.
Kadehimdeki son damlayı da yudumlarken, ağlıyorum.